Later.

Later als ik groot ben. 

Later als ik iets geworden ben.

Later als ik echt  mee mag gaan doen.

Je gaat naar school, bereid je voor, voor later, als het leven echt gaat beginnen.

Dán ga je pas echt de wereld in.

Er is een wereld daar buiten en er is mijn leven. Wat raar dat dat twee verschillende dingen kunnen zijn in ons hoofd.

Mijn dochtertje van 8 houdt van dansen. Dat doet ze dan ook liefst de hele dag.

Ik hoor mezelf zeggen:

"Wat zul je later veel moois gaan brengen met dansen!"

Hoezo later?

Alsof ze nu alleen maar aan het oefenen is en haar leven ergens, op een vaag moment in de toekomst ,pas echt gaat beginnen.

Ik neem deel aan een training over bewustZijn. Dit onderwerp kwam ook ter sprake. En we herkenden allemaal een idee van: er is een wereld waar "het allemaal gebeurt". En ik doe daar niet écht aan mee. En ergens wil ik daar ook niet meer aan mee doen. Presteren, jezelf bewijzen, ratrace, over je eigen grenzen gaan voor zogenaamd succes.

Door het instand houden van deze geprojecteerde wereld, zet ik mezelf aan de zijlijn. En ben ik "uit" de enige wereld die écht bestaat: namelijk mijn wereld.

Ik vroeg me af waar dat idee van die werkelijke wereld die ergens bestaat waar ik geen deel vanuit maakt, vandaan komt.

Zou t niet komen doordat we ons hele leven als kind voorbereid worden op dat wat er nog niet is? En we naar een wereld kijken die buiten ons is, waar we ver vanaf lijken te staan en constant bezig zijn om te veranderen zodat we wél deel uit maken van die wereld? 

Een wereld die geschilderd wordt door de films die we kijken, de muziek waar we naar luisteren en de clips die daarbij getoond worden, de reclames waarin we lekker gemaakt worden met een fake-perfectie, een wereld van de politiek, de media die zo ver bij ons vandaan lijkt te staan?

Je leven begint pas echt als.....je volwassen bent, als je carrière maakt, als het plaatje perfect is van je lijf, je huisje boompje beestje, je saldo op je bank?!

Het was voor mij een eye opener. BLater.evrijdend om me te beseffen dat die denkbeeldige wereld gevormd wordt door verwachtingen. Verwachtingen zoals ik die opgepikt heb als kind uit mijn omgeving en die geworden zijn tot overtuigingen over wat "moet" of wat "hoort". Verwachtingen naar mezelf dus uiteindelijk.

En als ik niet op let , geef ik die zo kant en klaar mee als een onbewuste erfenis aan mijn kinderen.

Er is niets anders dan hier en nu. 

O ik hoop zo, dat mijn kinderen voelen:

Ik ben precies waar ik zijn moet. Ik sta vol in MIJN leven. En alles wat ik verlang, waar ik van droom, halen me niet uit het het HIER en NU, maar maken dat ik voel dat ik leef. 

Mirella Werba

Later.

Later als ik groot ben. 

Later als ik iets geworden ben.

Later als ik echt mee mag gaan doen.

Je gaat naar school, bereid je voor, voor later, als het leven echt gaat beginnen.

Dán ga je pas echt de wereld in.

Er is een wereld daar buiten en er is mijn leven. Wat raar dat dat twee verschillende dingen kunnen zijn in ons hoofd.

Mijn dochtertje van 8 houdt van dansen. Dat doet ze dan ook liefst de hele dag.

Ik hoor mezelf zeggen:

"Wat zul je later veel moois gaan brengen met dansen!"

Hoezo later?

Alsof ze nu alleen maar aan het oefenen is en haar leven ergens, op een vaag moment in de toekomst ,pas echt gaat beginnen.

Ik neem deel aan een training over bewustZijn. Dit onderwerp kwam ook ter sprake. En we herkenden als deelnemers allemaal een idee van: er is een wereld waar "het allemaal gebeurt". En ik doe daar niet écht aan mee. En ergens wil ik daar ook niet meer aan mee doen. Presteren, jezelf bewijzen, ratrace, over je eigen grenzen gaan voor zogenaamd succes.

Door het instand houden van deze geprojecteerde wereld, zet ik mezelf aan de zijlijn. En ben ik "uit" de enige wereld die écht bestaat: namelijk mijn wereld.

Ik vroeg me af waar dat idee van die werkelijke wereld die ergens bestaat waar ik geen deel vanuit maak, vandaan komt.

Zou het komen doordat we ons hele leven als kind voorbereid worden op dat wat nog moet komen? En we naar een wereld kijken die buiten ons is, waar we ver vanaf lijken te staan en constant bezig zijn om te veranderen zodat we wél deel uit maken van die wereld? 

Een wereld die geschilderd wordt door de films die we kijken, de muziek waar we naar luisteren en de clips die daarbij getoond worden, de reclames waarin we lekker gemaakt worden met een fake-perfectie, een wereld van de politiek, de media die zo ver bij ons vandaan lijkt te staan?

Je leven begint pas echt als.....je volwassen bent, als je carrière maakt, als het plaatje perfect is van je lijf, je huisje boompje beestje, je saldo op je bank?!

Het was voor mij een eye opener. Bevrijdend om me te beseffen dat die denkbeeldige wereld gevormd wordt door verwachtingen. Verwachtingen zoals ik die opgepikt heb als kind uit mijn omgeving en die geworden zijn tot overtuigingen over wat "moet" of wat "hoort". Verwachtingen naar mezelf dus uiteindelijk.

En als ik niet op let , geef ik die zo kant en klaar mee als een onbewuste erfenis aan mijn kinderen.

Er is niets anders dan hier en nu. 

O ik hoop zo, dat mijn kinderen voelen:

Ik ben precies waar ik zijn moet. Ik sta vol in MIJN leven. En alles wat ik verlang, waar ik van droom, halen me niet uit het het HIER en NU, maar maken dat ik NU voel dat ik leef. 

Mirella Werba