Kinderen die de grens opzoeken
Tijdens een training die ik volg, kwam een andere deelnemer bij een
voice dialogue-oefening in contact met een innerlijk kindsdeel
waar ik persoonlijk erg door geraakt werd.
Hier kwam hij in contact met een deel van hem dat op een hele eigen wijze aan het ontdekken was hoe je met andere mensen omgaat.
Hoe reageren anderen op mij als ik iets doe of zeg?
En vooral hoe reageren ze als ik iets doe of zeg wat ze niet leuk vinden?
Hoe ver kan ik gaan?
Bang worden voor het monster in jezelf
Hij zocht de grenzen van andere kinderen op door dingen te zeggen of te doen
die plagerig of zelfs pesterig waren.
Aan de buitenkant leek het alsof hij anderen moedwillig pijn wilde doen,
maar zo voelde dit voor hemzelf niet.
Hij was zich er van bewust wanneer iets te ver ging, en leerde daarvan.
Hij vertelde dat zijn gedrag nogal wat reacties opriep bij volwassenen uit zijn omgeving.
Volwassenen, waaronder zijn moeder, reageerden met boosheid,
verwijten en oordelen (je bent….een pestkop).
Zijn kindsdeel vertelde hem dat hij daardoor het gevoel had,
niet genoeg ruimte te hebben gekregen om zijn eigen moraliteit te ontwikkelen
en is hij bang geworden voor zichzelf.
Bang, dat als hij zichzelf zou zijn, er dan een soort monster naar boven zou komen
die anderen pijn doet.
Zo is hij geworden tot een volwassene die afgestemd is op zijn omgeving
en zijn unieke eigenheid als gevaarlijk is gaan ervaren.
Uit de strijd, in verbinding.
Dit raakte me, omdat ik zelf ook een kind heb van inmiddels 11,
die vergelijkbaar gedrag vertoont.
En ikzelf vertoon vergelijkbaar gedrag met de moeder.
Toen hij kleiner was, maakte hij contact met andere kinderen door ze te slaan of te duwen. Ging het kind dan huilen, dan haakte hij af.
Duwde het kind terug, dan werd dat wat hem betreft zijn beste vriend.
Nu hij ouder is, uit zich dat op een andere manier. Hij weet bijvoorbeeld precies dát te zeggen dat zijn kleine zusje woedend maakt. Of hij zegt precies dát tegen mij waarvan hij weet dat ik het kwetsend vindt: "Daar zijn moeders toch voor!"
Ik hou niet van straffen of dwingen. We hebben geen individuele taakjes, maar werken samen. Bij al mijn andere vier kinderen werkt dat. Bij hem niet. Een goed gesprek, vragen naar zijn visie, hem zeggen dat dat nu eenmaal is zoals het werkt: als je 11 bent en je leeft in een huis dan neem je ook deel aan het verzorgen ervan: hij weigert standaard ook maar iets te doen in huis. Pas als ik boos wordt, komt hij in beweging.
Maar er is dan we een kwaad geschied: ik zie aan hem dat hij dichtslaat, zich niet gezien voelt en zich gekwetst voelt.
Ikzelf voel me ook rot, gefrustreerd omdat ik hem aangevallen heb maar niet zie hoe ik anders mijn grenzen kan bewaken.
Hij respecteert mijn grenzen niet! Wat doe ik fout?
Dat komt nooit goed met die jongen en dat komt dan door mij.
Dit was de cocktail van gedachten die maakte dat ik niet anders kon dan boos worden en aanvallen.
Ik interpreteer het gedrag van mijn kind nu anders.
Om trouw te zijn aan jezelf en je niet aan te passen aan verwachtingen, moet je je veilig genoeg voelen (Misschien heb ik toch iets goed gedaan!)
En het is niet dat hij vanuit kwaadwillendheid mijn grenzen niet respecteert. Hij is gewoon heel eerlijk. Hij handelt naar wat hij van binnen voelt. Ik vind begrenzen, normen en waarden doorgeven nog steeds belangrijk, maar dat komt nu van een andere plek.
Soms met een grap, soms met een ernstig stopteken, soms met een goed gesprek
en soms zelfs met consequenties stellen aan zijn gedrag.
Het oordelen, de irritatie of het bestempelen zijn niet langer nodig.
En opeens zie ik ook de momenten dat hij wél een ander helpt, iets doet in huis (hij houdt zijn kamer netjes!), of lief is voor zijn zusje.
De pijn, de schaamte en de schuldgevoelens voor zowel mijzelf als mijn zoon, zijn weggevallen. En dat is me zo waardevol, omdat ik nu uit de strijd ben en weer de verbinding (liefde) ervaar.
Het juiste midden
"Aanpassen aan anderen" of "trouw zijn aan jezelf"
zijn allebei kwaliteiten die vragen om een juiste midden.
Een midden die in iedere situatie weer anders is,
en waar we een leven lang over kunnen doen
om daar wijsheid in te ontwikkelen.
Zijn we in onze cultuur misschien geneigd om aanpassen aan onze omgeving
méér te waarderen dan trouw zijn aan jezelf?
Denken aan jezelf, niet willen delen, niet willen zorgen voor anderen,
niet willen helpen, daar is pas weer tijd voor als je volwassen bent
en in een burn-out terecht bent gekomen?!