Mijn kind heeft het moeilijk: wat moet ik doen?
We voelen ons verantwoordelijk voor ons kind.
En als het niet goed gaat met ons kind dan moeten we ons kind toch helpen?
Maar wat helpt eigenlijk echt?
Stel je voor dat het niet goed gaat met jouzelf.
Je vertelt een vriend waar je mee zit en je vriend reageert door raad te geven, je op te vrolijken of je het glas te laten zien dat halfvol is.
Als er niet eerst ruimte is geweest om al je gevoelens, twijfels, gedachten er te laten zijn zónder ze te willen veranderen is de kans groot dat je je niet gehoord of gezien voelt en niet open staat voor alle goede raadgevingen van je vriend.
Bij kinderen werkt dat net zo.
Als we niet eerst "ja" kunnen zeggen tegen wat ons kind voelt of doet, dan is de kans groot dat we vanuit een reactie reageren die te vergelijken is met een overlevingsmechanisme.
We zijn in een re-actie beland in plaats van een actie vanuit rust en bewustzijn.
We voelen ons verantwoordelijk voor het welzijn van ons kind en de valkuil is dan groot dat we ons kind willen redden.
Om van het zware gevoel van verantwoordelijkheid af te komen, moet het goed gaan met ons kind. Pas dan hebben we weer rust.
En als onze goedbedoelde raadgevingen en oplossingen vanuit dit punt in onszelf komen, is de kans groot dat ons kind de deur in ons gezicht dichtgooit.
Wat een kind écht nodig heeft (net als wijzelf als we ergens mee zitten) is een bedding, een plaats waar alles er mag zijn.
Oftewel: iemand die kan "spaceholden" (bij gebrek aan een nederlands woord dat dezelfde lading dekt).
We vergeten soms dat als emoties, gedachten, gevoelens de ruimte en de aandacht krijgen, ze vanzelf veranderen.
De angst is vaak, dat het verdriet, de boosheid, de teleurstelling, de angst ons voor eeuwig in zijn greep zal houden en ons meesleurt een diep zwart gat in.
Het tegenovergestelde is waar. Wat onderdrukt wordt, probeert aandacht te trekken. Wat aandacht krijgt, transformeert.
We zouden kunnen zeggen: alles wat aandacht krijgt, wordt lichter.
En dit is waar we ons kind bij kunnen helpen: bewust ervaren wat het voelt en denkt en daarvoor hoeven we niets anders te doen dan bedding geven.
En als de emoties zijn gevoeld, zijn oplossingen vaak niet eens meer nodig.
Ik hou van praktisch.
Hier 6 tips hoe je kunt spaceholden als je kind het moeilijk heeft:
1 Leg zo mogelijk, alles even neer waar je mee bezig bent zodat je aandacht helemaal bij je kind kan zijn. Sta innerlijk én fysiek even stil.
2 Afhankelijk van de leeftijd van je kind: begrens met zo min mogelijk woorden waar nodig bij boosheid zodat niemand pijn gedaan wordt en er niks kapot gaat. Dit is niet het moment om te corrigeren, maar om veilig door de storm te komen.
3 Concentreer je op je lichaam: met name focus op je onderbuik en je hart, helpen om evenwichtig met jezelf en met de ander verbonden te zijn.
4 Verplaats je in de innerlijke wereld van je kind.
Niet met sympathie (medelijden) maar met empathie (inlevingsvermogen).
Je kunt eventueel emoties benoemen: " Ik kan me voorstellen dat je je verdrietig voelt nu je niet uitgenodigd bent voor het feestje".
5 Mocht je een verlangen voelen om "te redden", laat dat er dan ook zijn maar parkeer het als het ware even naast je. Bedenk dat dit een vorm van liefde is, maar niet wat je kind nu nodig heeft.
6 Pas als je kind zich gehoord voelt, kun je eventueel met iets in de richting van een oplossing komen.
Je kunt merken dat je kind zich gehoord voelt als: je oogcontact met het kind kunt maken, het kind lichamelijke aanraking zoals een troosten toelaat, of als het kind tot tranen is gekomen.
Soms is het stellen van een vraag krachtiger dan raad geven of oplossen:
Hoe voel je je nu?
Wat kan je helpen om je beter te voelen?
Meestal is het beter om op gevoelsniveau te blijven en op een later moment nog eens terug te komen op een praktische oplossing
Wees lief en niet te streng voor jezelf. Oefening baart kunst in het afstemmen op de gevoelswereld zonder ons hoofd er tussen te laten komen.
Ik ben heel benieuwd of deze blog voor jou behulpzaam is geweest.
Reacties zijn van harte welkom.
Mirella Werba
Moeder van Michael (23, Salomé (21), Eliya (14), Isajah (11) en Marianna (8).
(De oudste twee wonen niet meer thuis.)