Deze kinderen lijken soms respectloos en men kan denken dat dat komt door de opvoeding.
Dreigen of straffen werken bij deze kinderen echter averechts, omdat ze zich dan nog onveiliger voelen en nog meer in de weerstand gaan door zich af te zetten en groot te maken. Door teveel autoriteit bereik je met deze kinderen niets en raak je juist de verbinding volledig kwijt.
Teveel meegaan in hun willen en grillen is echter ook geen handige aanpak omdat ze dat ook als onveilig ervaren. Als ze niet voelen dat ze kunnen leunen op een sterk en duidelijk leiderschap gaan ze zelf die leiding nemen om zich veilig te voelen.
Op het moment dat het kind in de weerstand zit, in de angst voor overgave, is het niet het moment om het kind te corrigeren. Het kind is namelijk helemaal niet bereikbaar omdat het in het overlevingsmechanisme meegenomen wordt.
Al lijkt het krachtig en zelfverzekerd, het kind zit eigenlijk in een angst.
Veilig door de emotionele storm heen koersen en er zonder kleerscheuren uit komen: zowel voor je kind als jezelf als zijn omgeving is eigenlijk het enige wat je kunt doen.
Niet op het moment van de emotionele uitbarsting zelf, maar op een rustig moment erna is één van de krachtigste manieren om het kind te helpen om te gaan met teleurstelling, boosheid en verdriet.
Dit is namelijk nog een belangrijk inzicht:
Wat is nodig om te leren omgaan met grenzen, met teleurstelling en tegenslag?
Tranen!
In het proces van frustratie naar acceptatie zitten verschillende stappen.Na teleurstelling komt boosheid, dan verdriet en dan loslaten en aanpassen. Deze laatste stap gaat gepaard met verdriet. Om in deze laatste fase te komen van verdriet en acceptatie vraagt overgave en kwetsbaarheid. En dat is juist wat zo moeilijk is voor deze kinderen. Hun hele systeem verzet zich juist tegen die kwetsbaarheid.
En dat is onze taak als ouders: ons kind door de storm heen helpen, door naast je kind te gaan staan. Niet ertegenover vanuit een autoriteit die dwingt, noch passief door je kind alle ruimte te geven uit angst dat het een woedeuitbarsting krijgt.
Die middenweg houdt in dat je duidelijk grenzen, regels, normen neerzet. Dit is hoe het hier gaat, zo doen we dat! En tegelijkertijd ruimte geven voor emoties, aangeven hoe je die mag uiten, er woorden aan geven, met je kind verkennen wat de oorzaak is van de boosheid, wat er dan nodig is, hoe je het kunt voorkomen. Dit vraagt veel geduld en herhaling!
En het is ook in iedere situatie, met ieder kind weer anders.
Het belangrijkste is je houding: ik help je hier doorheen. Wat er ook gebeurt, het zit goed tussen ons.
Zeker niet makkelijk, maar wel een grote zegen om deze kinderen in je gezin te mogen ontvangen. Ze zijn als een spiegel die al je eigen onverwerkte kindstukken onder de loep legt. Niet omdat je het niet goed doet, maar omdat je het aankan. Want vergeet niet, hoe tegenstrijdig het ook lijkt: een kind moet zich veilig genoeg voelen om zijn angst, woede en frustratie te uiten.
En je hoeft het niet alleen te doen!
Kijk op de agenda voor de data van de familieopstellingen voor ouders als je meer inzicht wilt in het gedrag van je kind en wat het van jou vraagt.
Of maak een afspraak voor een individuele opstelling.
Mirella Werba
Reactie schrijven